حیف..این آسمان آبی

    گواهِ روزی آبی نیست

 ..اینجاست که کهنه و نو

هردو دل آزارند..

+ مبارکِ صاحبش

حالا بهار یا زمستان ,

         چه فرقی می کند

             وقتی هر دو از یک زمین َند

اشاره می شوند هر ده تایشان ,

وقتی از لمست عاجزند

کوتاه می آیم در برابرت,

چشمانم از ارتفاع می ترسند

دنبالش نگرد..

گاهی بی پنجره ای از بی دیواریه

آویزانِ عادت

یا

عادتِ آویزان؟!

+البته که جوابش مهم نیس..

دُرست در همان لحظه ای از صبح

که بیدار می شوم

صبح به خواب می رود..

با لبهای من که نه ;

با گوش های تو غریبی می کنند

این همه حرف مانده بر دل

طمع به روشنی ندارد

فقط کمی وسوسه ی کردن می خواهد

فکرِ بیچاره ام

+خالی از انگیزه ی فکر..حتی

آدم ها ; نمی فهمنت

ترجمت می کنند

آن هم به زبان خودشان

نوید اگه بخونی!..تکلیف دلتنگیمون چی میشه..